ಎಚ್ಚರಿಕೆ (Disclaimer): ಓದುಗರೇ, ಈ ಲೇಖನವು ವಿಮಾನ ಅಪಘಾತ ಮತ್ತು ತೀವ್ರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುಳಿಯಲು ಮನುಷ್ಯರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ಹಾಗೂ ವಿಚಲಿತಗೊಳಿಸುವ (ನರಭಕ್ಷಣೆ/Cannibalism) ನೈಜ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಇದು ದುರ್ಬಲ ಮನಸ್ಸಿನವರಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಓದುಗರ ವಿವೇಚನೆಗೆ ಬಿಡಲಾಗಿದೆ.
ಸಾವಿನ ದವಡೆಗೆ ಸ್ವಾಗತ ಕೋರಿದ ಆಂಡಿಸ್: ಒಂದು ಕರಾಳ ಪ್ರಯಾಣದ ಆರಂಭ
ಓದುಗರೇ, ನೀವು ಎಂದಾದರೂ ಸಾವಿನ ದವಡೆಯಿಂದ ಮರಳಿ ಬಂದವರ ಕಥೆ ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ? ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಿರುವ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಜೀವಗಳು, ಮೈಕೊರೆಯುವ ಚಳಿ, ಸುತ್ತಲೂ ಬೆಳ್ಳಗಿನ ಹಿಮದ ಮರುಭೂಮಿ… ಇಂತಹ ನರಕದಲ್ಲಿ ನೀವು ಸಿಲುಕಿದರೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ? ತಿನ್ನಲು ಒಂದು ಕಾಳು ಅನ್ನವಿಲ್ಲದೆ ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದಾಗ, ಬದುಕುವ ಆಸೆಯೇ ಸತ್ತಾಗ ಮನುಷ್ಯ ಯಾವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಹುದು? ಇದು ಕೇವಲ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲ, ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿಸುವ ಒಂದು ನೈಜ ಘಟನೆ. ಈ ಕಥೆ ಕೇಳಿದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮೈ ಜುಮ್ ಅನ್ನುವುದು ಖಂಡಿತ, ಮುಂದೆ ಏನಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. 1972ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 12ರ ಆ ದಿನ. ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕಾದ ಉರುಗ್ವೆಯಿಂದ ಚಿಲಿಯ ರಾಜಧಾನಿ ಸ್ಯಾಂಟಿಯಾಗೊಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚಾರ್ಟರ್ಡ್ ವಿಮಾನ ಹೊರಟಿತ್ತು.
ಅದರಲ್ಲಿ ಯುವ ರಗ್ಬಿ ಆಟಗಾರರು, ಅವರ ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರು ಸೇರಿದಂತೆ ಒಟ್ಟು 45 ಜನರಿದ್ದರು. ಕೇವಲ ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳ ಆ ಪ್ರಯಾಣ ಎಲ್ಲರ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಖುಷಿ ತಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ತಾವು ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಿರುವ ವಿಶ್ವದ ಅತಿ ಉದ್ದದ ‘ಆಂಡಿಸ್’ ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿ ಅವರ ಪಾಲಿನ ಮರಣಮೃದಂಗ ಬಾರಿಸಲು ಕಾಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು. ಹವಾಮಾನ ವೈಪರೀತ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಅರ್ಜೆಂಟೀನಾದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ತಂಗಿ, ಮರುದಿನ ಅಂದರೆ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 13ರಂದು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 3:21ರ ಸಮಯ. ಪೈಲಟ್ಗಳು ವಿಮಾನವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೆಳಗಿಳಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ವಿಮಾನ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ನಡುಗಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ದಟ್ಟವಾದ ಮೋಡಗಳು ವಿಮಾನವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡವು, ಒಳಗಿದ್ದ ವಾರ್ನಿಂಗ್ ಲೈಟ್ಗಳು ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡವು.
ಮೋಡದಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪೈಲಟ್ಗಳಿಗೆ ಎದುರಾದದ್ದು ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಕಲ್ಲಿನ ಪರ್ವತ! ವಿಮಾನದ ಅಲಾರ್ಮ್ ಕಿರುಚುತ್ತಿತ್ತು. ಪೈಲಟ್ಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ವಿಮಾನವನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಲು ನೋಡಿದರೂ, ವಿಮಾನದ ಹಿಂಭಾಗ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ತುಂಡಾಯಿತು. ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವು ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೂರಿಹೋದರು. ಮರುಕ್ಷಣವೇ ವಿಮಾನದ ಎಡಭಾಗದ ರೆಕ್ಕೆ ಮುರಿದುಬಿತ್ತು. ಮುಂಭಾಗದ ಉಳಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಗಂಟೆಗೆ 350 ಕಿ.ಮೀ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಹಿಮದ ಮೇಲೆ ಜಾರಿ, 700 ಮೀಟರ್ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ನುಜ್ಜುಗುಜ್ಜಾಯಿತು. 3570 ಮೀಟರ್ ಎತ್ತರದ, ಮೈನಸ್ 30 ಡಿಗ್ರಿ ಚಳಿಯ ಆ ಅನಾಮಧೇಯ ಹಿಮಪರ್ವತದಲ್ಲಿ 45 ಜನರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 33 ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದರು. ರಕ್ತದ ಮಡುವಿನಲ್ಲಿ ನರಳುತ್ತಿದ್ದವರು, ಅಳುತ್ತಿದ್ದವರು… ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಯಿತು ನೋಡಿ ಮಾನವ ಇತಿಹಾಸದ ಅತಿ ಭಯಾನಕ ಬದುಕುಳಿಯುವಿಕೆಯ ಹೋರಾಟ – ಅದೇ ‘ಉರುಗ್ವೆ ಏರ್ ಫೋರ್ಸ್ ಫ್ಲೈಟ್ 571’ರ ಕರಾಳ ಅಧ್ಯಾಯ!
ಹಿಮದ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನ ಕೂಗು: ಬದುಕಲು ಅವರು ಮಾಡಿದ್ದೇನು?
ಓದುಗರೇ, ಅಪಘಾತದ ನಂತರ ಮೆಡಿಕಲ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿದ್ದ ರಾಬರ್ಟೊ ಮತ್ತು ಗುಸ್ತಾವೊ ಗಾಯಾಳುಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದರು. ಆ ಕರಾಳ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಮದ ಚಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಐವರು ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟರು, ಜೀವಂತವಾಗಿ ಉಳಿದವರ ಸಂಖ್ಯೆ 28ಕ್ಕೆ ಕುಸಿಯಿತು. ಮರುದಿನ ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ವಿಮಾನಗಳ ಸದ್ದು ಕೇಳಿದಾಗ ಅವರಲ್ಲಿ ಆಶಾಭಾವನೆ ಚಿಗುರಿತು. ಲಿಪ್ಸ್ಟಿಕ್ನಿಂದ SOS ಎಂದು ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು, ಸೂಟ್ಕೇಸ್ಗಳಿಂದ ಕ್ರಾಸ್ ಮಾರ್ಕ್ ಹಾಕಿದರು, ಕೈಬೀಸಿ ಕಿರುಚಿದರು. ಆದರೆ ಆ ಬಿಳಿಯ ಹಿಮದ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಇವರ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ವಿಮಾನ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕುಡಿಯಲು ನೀರಿಲ್ಲದೆ ನಾಲಿಗೆ ಒಣಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಫಿಟೊ ಎಂಬಾತ ಲೋಹದ ತಗಡನ್ನು ಬಳಸಿ ಹಿಮವನ್ನು ಕರಗಿಸಿ ನೀರು ಮಾಡುವ ಉಪಾಯ ಕಂಡುಕೊಂಡ. ಸೀಟಿನ ಕವರ್ಗಳನ್ನು ಚಳಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಳಸಿದರು.
ಏತನ್ಮಧ್ಯೆ, ಕೋಮಾದಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಫರ್ನಾಂಡೊ ಪರಾಡೊಗೆ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿರುವ ಮತ್ತು ತಂಗಿ ಸಾವು-ಬದುಕಿನ ನಡುವೆ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ ಎದುರಾಯಿತು. ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಆತನ ತಂಗಿ 8 ದಿನಗಳ ನಂತರ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದಳು. ಬದುಕಿದ್ದವರಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ‘ಸ್ನೋ ಬ್ಲೈಂಡ್ನೆಸ್’ (ಕುರುಡುತನ) ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ಹೀಗೆ 8 ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಟ್ರಾನ್ಸಿಸ್ಟರ್ ರೇಡಿಯೋ ಅವರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇದ್ದ ರಾಯ್ ಹಾರ್ಲೆ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಆಂಟೆನಾ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನು ಚಾಲನೆ ಮಾಡಿದ. 11ನೇ ದಿನ ಆ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಸುದ್ದಿ ಅವರ ಎದೆಯೊಡೆದು ಹೋಯಿತು.
ಹೌದು, “ಶೋಧ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯನ್ನು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಿದೆ, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಸತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ” ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಅದು! ತಮಗಾಗಿ ಹುಡುಕುವವರೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವರ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಹಿಮವಾಗಿಸಿತ್ತು. ಈಗ ಅವರ ಮುಂದಿದ್ದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು ಹಸಿವು. ಇದ್ದ ಎಂಟು ಚಾಕೊಲೇಟ್, ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಮ್, ಒಣಹಣ್ಣುಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಪರಾಡೊ ಒಂದು ಕಡಲೆಕಾಯಿಯನ್ನು ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ತಿಂದಿದ್ದ. ಕೆಲವರು ವಿಮಾನದ ಸೀಟಿನ ಹತ್ತಿ, ಚರ್ಮವನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಯತ್ನಿಸಿ ಕಾಯಿಲೆಬಿದ್ದರು. ಸುತ್ತಲೂ ಗಿಡಮರಗಳಿಲ್ಲ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಲ್ಲ. ತಿನ್ನಲು ಏನೂ ಇಲ್ಲದೆ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸಾಯುವ ಹಂತ ತಲುಪಿದಾಗ, ಕರುಳು ಹಿಂಡುವ ಆ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಅವರು ಮಾಡಲೇಬೇಕಾಯಿತು. ಓದುಗರೇ, ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮೃತಪಟ್ಟ ತಮ್ಮದೇ ಸ್ನೇಹಿತರು ಹಾಗೂ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಶವಗಳ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಮುಂದಾದರು! ಇದು ಎಷ್ಟು ಘೋರ ಎಂದರೆ, ಕಲ್ಪನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಅಸಾಧ್ಯ.
ಮೃತ್ಯುಂಜಯರು: ಸಾವು ಸೋತಿತು, ಛಲ ಗೆದ್ದಿತು!
ಬದುಕುವ ಹೋರಾಟ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ. 16ನೇ ದಿನದ ರಾತ್ರಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಬಂದಪ್ಪಳಿಸಿದ ಭೀಕರ ಹಿಮಪಾತ (Avalanche) ವಿಮಾನದೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿ, ಮತ್ತಷ್ಟು 8 ಜನರನ್ನು ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ಉಳಿದ 19 ಜನರು ಹಿಮದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಮಾಧಿಯಾದಂತೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡರು. ಪರಾಡೊ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸರಳಿನಿಂದ ರಂಧ್ರ ಮಾಡಿ ಉಸಿರಾಡಲು ದಾರಿ ಮಾಡಿದ. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಆ ನರಕದಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆದು ಕೊನೆಗೂ ಹೊರಬಂದಾಗ, ತಾವು ಬದುಕಬೇಕಾದರೆ ತಾವೇ ದಾರಿ ಹುಡುಕಬೇಕು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಪರಾಡೊ, ಕ್ಯಾನೆಸ್ಸಾ ಮತ್ತು ವಿಜಿಂಟಿನ್ ಎಂಬ ಮೂವರು ಧೀರರು ಸಹಾಯ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ವಿಮಾನದ ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಗ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಟರಿ ಸಿಕ್ಕರೂ ರೇಡಿಯೋ ಆನ್ ಮಾಡಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಯುವ ಕಠಿಣ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದರು.
18 ವರ್ಷದ ಯುವಕನೊಬ್ಬ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಹೊಲಿದು ಮಾಡಿದ ಸ್ಲೀಪಿಂಗ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಅವರ ಆಶಾಕಿರಣವಾಯಿತು. ಮೈನಸ್ 30 ಡಿಗ್ರಿ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೇ ಪರ್ವತಾರೋಹಣದ ಸಾಧನಗಳಿಲ್ಲದೆ, ಮೂರು-ನಾಲ್ಕು ಜೀನ್ಸ್, ಸ್ವೆಟರ್ಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಆ ಬೃಹತ್ ಹಿಮಪರ್ವತವನ್ನು ಏರಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಠಿಣ ಶ್ರಮದ ನಂತರ ಪರ್ವತದ ತುದಿಗೆ ತಲುಪಿದ ಅವರಿಗೆ ಕಾದಿದ್ದು ನಿರಾಸೆ. ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಷ್ಟು ದೂರ ಕೇವಲ ಹಿಮದಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಪರ್ವತಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು! ಆಹಾರ ಉಳಿಸಲು ವಿಜಿಂಟಿನ್ ಹಿಂದಿರುಗಿದ. ಪರಾಡೊ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾನೆಸ್ಸಾ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣದ ಹಂಗು ತೊರೆದು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು. ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದವು, ಅವರ ದೇಹದ ತೂಕ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು. 9 ದಿನಗಳ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ನಂತರ ಕೊನೆಗೂ ಹಿಮರಹಿತ ಕಣಿವೆ ಮತ್ತು ಹರಿಯುವ ನದಿ ಅವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳು ಮೇಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರ ಜೀವದಲ್ಲಿ ಜೀವ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ನದಿಯ ಆಚೆ ದಡದಲ್ಲಿ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಮೂವರನ್ನು ನೋಡಿ ಪರಾಡೊ ಕೂಗಿದ.
ನದಿಯ ಸದ್ದಿಗೆ ಧ್ವನಿ ಕೇಳದಿದ್ದರೂ, ಮರುದಿನ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ (ಸರ್ಜಿಯೋ ಕೆಟಲಾನ್) ಬಂದು ಕಲ್ಲಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಪೆನ್ನು-ಪೇಪರ್ ಎಸೆದ. “ನಾವು ಪತನಗೊಂಡ ವಿಮಾನದಿಂದ ಬಂದವರು, ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಬೇಕು, ನಡೆಯಲು ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಪರಾಡೊ ಬರೆದು ಹಾಕಿದಾಗ, ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಬೆರಗಾಗುವ ಸತ್ಯ ಹೊರಬಿತ್ತು. 2 ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಸತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದವರು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚಿನಂತೆ ಹಬ್ಬಿತು. ಅವರು ಬರೋಬ್ಬರಿ 61 ಕಿ.ಮೀ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸವೆಸಿದ್ದರು! 1972ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 22ರಂದು, ಅಂದರೆ ಅಪಘಾತವಾದ 70 ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಚಿಲಿಯ ವಾಯುಪಡೆಯ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ಗಳು ಬಂದು ಉಳಿದ 16 ಜನರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದವು. ಮೂಳೆ ಮುರಿದುಕೊಂಡು, ಅಪೌಷ್ಟಿಕತೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಬದುಕಿಬಂದ ಖುಷಿಯಿತ್ತು. ಓದುಗರೇ, ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬದುಕುವ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಇದ್ದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಕೋಪವನ್ನೂ ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇದೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಇದನ್ನೇ ಜಗತ್ತು ‘ಮಿರಾಕಲ್ ಆಫ್ ದಿ ಆಂಡಿಸ್’ (Miracle of the Andes) ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತದೆ. ಛಲವಿದ್ದರೆ ದಾರಿ ಎಂಬ ಮಾತಿಗೆ ಈ ಘಟನೆಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಉದಾಹರಣೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ.
ಓದುಗರೇ, ಇಂದಿನ ಈ ಕರಾಳ ಹಾಗೂ ರೋಮಾಂಚಕಾರಿ ಸತ್ಯ ಘಟನೆ ನಿಮಗೆ ಏನು ಅನ್ನಿಸಿತು? ಬದುಕಲು ಅವರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಆ ಕಠಿಣ ನಿರ್ಧಾರ ಸರಿಯಿತ್ತೇ? ಅಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೀವಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಿರಿ? ಈ ಹೋರಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಕಮೆಂಟ್ ಬಾಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ. ಇಂತಹ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮೈ ಜುಮ್ ಅನ್ನಿಸುವ ಅಪರಾಧ ಕಥೆಗಳಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ‘ಇನ್ಸೈಡರ್ ಕನ್ನಡ’ ವೆಬ್ಸೈಟ್ಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಿರಿ.
ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಜನರಿಗೆ ಶೇರ್ ಮಾಡೋ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ Insider ಕನ್ನಡಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿ. ನೀವು ನೀಡುವ ಬೆಂಬಲ ನಮಗೆ ಇಂತಹ ನಿಗೂಢ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊರತರಲು ಶಕ್ತಿ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸುವ ಸತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಸಿಗೋಣ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿರಿ, ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರಿ. ಲೋಕ ಸಮಸ್ತ ಸುಖಿನೋ ಭವಂತು. ನಮಸ್ಕಾರ.
About the Author
